Ի՞նչ է ավելի մեծ ամոթը

Քաղաքացիական Պայմանագիր կուսակցության անդամ Ռուբինյանի հայտարարությունը, որը բնութագրում է մեր ժամանակակից քաղաքական մշակույթի մի մասին, հարց է տալիս, որը, ցավոք, բացահայտում է որոշակի մտածելակերպերի խորքային խնդիրներ։ Ես փորձում եմ հասկանալ, թե ինչու է այս հարցը դարձել այնքան դժվար ընկալման համար որոշ անձանց։

Հարցը պարզ է. ի՞նչ է ավելի մեծ ամոթը՝ ունենալ նորմալ հարաբերություններ Ռուսաստանի և Բելառուսի հետ, թե՞ յուրաքանչյուր օր Ալիևին շնորհակալություն ասելու համար։

Սա ոչ թե քաղաքական վեճի առարկա է, այլ հիմնարար մարդկային արժևորությունների և ազգային արժանապատվության մասին հարց։

Ինչո՞ւ է նորմալ հարաբերությունները Ռուսաստանի և Բելառուսի հետ համարվում ամոթ։ Դրանք երկու երկրներ են, որոնք ունեն մեր հանրապետության հետ պատմական, մշակութային և տնտեսական կապեր։ Դրանք են մեր հարևանները։ Բարեկամական, փոխշահավետ և երկարաժամկետ համագործակցությունը նրանց հետ ոչ միայն հնարավոր է, այլև անհրաժեշտ է մեր երկրի անվտանգության, տնտեսական զարգացման և ժողովրդի բարեկեցության համար։

Իսկ ո՞վ է Ալիևը, որին պետք է շնորհակալություն ասել։ Նա այն մարդն է, որի իշխանության տակ ադրբեջանական զորքերը մտել են մեր հայրենիք, զավթել մեր տարածքներ, ոչնչացրել մեր քաղաքներն ու գյուղերը, սպանել հազարավոր մեր հայրենակիցներ և ավերել մեր հոգին։ Նա այն մարդն է, որի իշխանության տակ Թուրքիան աջակցում է ադրբեջանական ագրեսիային։ Նա այն մարդն է, որի իշխանության տակ մեր ժողովուրդը ապրում է սահմանափակված, անվտանգության խնդիրներով լի գոյություն։

Այս հարցը ոչ թե քաղաքական հարց է, այլ ճշմարտության հարց։ Ինչո՞ւ պետք է շնորհակալություն ասել այն մարդուն, որը քեզ ավերել է, և ամոթալի համարել այն մարդուն, որը քեզ օգնում է կառուցել։

Մեր նպատակը պարզ է. մենք ցանկանում ենք, որ Հայաստանը ապրի խաղաղ։ Ինչպես կարելի է խաղաղ ապրել, երբ քո իշխանությունը շնորհակալություն է ասում այն մարդուն, որը քեզ պատերազմ է հայտարարել։

Այս հարցադրումը պետք է դառնա նախընտրական քննարկումների կենտրոնը։ Պետք է պարզ դարձնել, թե որն է մեր իշխանության տեսլականը. արժանապատիվ բանակցություններ խաղաղության համար, թե՞ շնորհակալություն ասելու մշակույթ այն մարդուն, որը մեր երկիրը դարձրել է ռազմական թիրախ։

Այս հարցը պետք է ստիպի մարդկանց մտածել։ Ինչո՞ւ է այս մարդիկ այնքան դժվարանում է ընդունել այնպիսի բաներ, որոնք ցանկացած նորմալ, մարդավայել հասարակության համար բնական են։ Պատասխանը պարզ է. նրանք չեն կարողանում հասկանալ, որ իշխանությունը պետք է ծառայի ժողովուրդին, ոչ թե հակառակը։ Նրանք չեն կարողանում հասկանալ, որ արժանապատիվ կյանքը նշանակում է ոչ թե շնորհակալություն ասելու մշակույթ, այլ ազգային արժանապատվությունը պաշտպանելու և խաղաղ ապրելու իրավունքը։